Słynny japoński pisarz protestancki i postać religijna Uchimura Kanzo urodził się 26 marca 1861 roku w Tokio w rodzinie samurajów. Jego wczesne dzieciństwo w okresie Meiji nie różniło się od dzieciństwa innych Japończyków. Epoka Meiji w japońskiej historii to próba przejścia od izolacjonizmu do trendów, koncepcji i idei innych, w tym świata zachodniego. Rewolucja przemysłowa, integracja innowacji technicznych z życiem Japonii była fundamentalna, co całkowicie przeformatowało narodowy paradygmat japońskiego myślenia.

Wczesne dzieciństwo przyszłego misjonarza, teologa i kaznodziei było ściśle i nierozerwalnie związane z sintoizmem i zwyczajową moralnością konfucjańską, która pomimo swojego chińskiego pochodzenia, organicznie pasowała do typowej japońskiej mentalności. Ponadto ojciec Uchimury był samurajem i był w stanie odziedziczyć po ojcu wszystkie niezbędne umiejętności. Jednak pomimo znacznego wpływu tradycyjnego sintoizmu, nauka języków obcych przyciągała w tym czasie jeszcze całkiem młodego, 14-letniego Uchimurę.

Efektem jego wytrwałości było opanowanie języka angielskiego, co dało wielkie społeczne możliwości spojrzenia „poza” zachodni świat i odkrywania nowych dróg. Przyszły eseista, poeta i kaznodzieja marzył o poważnym opanowaniu umiejętności zarządzania do kariery w służbie cywilnej. W latach studenckich Uchimura Kanzo wykazywał genialne zdolności w dziedzinie ekonomii, umiejętność racjonalnego wykorzystywania zasobów, rozwiązywania złożonych problemów.

W 1877 Uchimuro wstąpił do Agricultural College w Sapporo (obecnie University of Hokkaido), który został zainicjowany przez amerykańskiego biznesmena, chemika i chrześcijańskiego misjonarza Williama S. Clarka. Dzięki jego wolontariatowi, wytrwałości i umiejętnościom dyplomatycznym, a także chęci pomocy japońskiemu rządowi w otwarciu lokalnego uniwersytetu, edukacja wykraczała poza narodowe koncepcje. Dzięki takim inicjatywom przełamano bariery międzyetniczne i międzyetniczne, rozwiano stereotypy, rozwój programów edukacyjnych, ustalenie standardów infrastruktury placówki oświatowej. Pomimo tego, że William Clark nauczał dyscyplin z zakresu techniki rolniczej, naukowiec miał specjalne zadanie – szerzyć nauki Jezusa Chrystusa wśród japońskich studentów i studentów kursów edukacyjnych. Mimo zmęczenia i ciężkiej pracy badaczka zorganizowała nieformalne spotkania wśród uczniów, aby studiować Biblię i poznać podstawy wiary chrześcijańskiej. Japońscy studenci byli pod takim wrażeniem tego, co usłyszeli, że postać Osoby Chrystusa znalazła odzwierciedlenie w całym ich myśleniu i świadomości. Wśród takich uczniów, którzy byli pod wrażeniem historii nauk Chrystusa, życia, śmierci i zmartwychwstania, był Uchimura Kanzo, który zostawił swój podpis na książeczce Ewangelii, obiecując przestrzegać zasad Chrystusa, podążać za Jego słowami i prowadzić moralne życie. Po ukończeniu studiów w wieku 16 lat przyszły kaznodzieja i chrześcijański pisarz i myśliciel był często poddawany presji Sempai (rówieśnicy, którzy próbowali moralnie oprzeć się nastolatkowi, decydując się na przestrzeganie zasad chrześcijaństwa). Uchimura zdawał sobie sprawę, że sama wiara nie wystarczy, należy poświęcić całe życie na szerzenie światopoglądu Chrystusa, przekazywanie Japończykom prostym językiem tego, co wielu wydawało się obce i odległe. Chrystus, urodzony w Betlejem, wychowany w tradycji żydowskiej, miał być rozumiany przez człowieka w krainie wschodzącego słońca; odizolowany, odizolowany od długiej przestrzeni cywilizacyjnej imperium wyspiarskiego na Dalekim Wschodzie z mentalnością, która nie może oderwać oczu od Fuji, od ojca, od estetyki wabi, sabi, yugen – próby poprzez małe rzeczy, aby zobaczyć bezkres piękno świata. Zadanie stojące przed nowym chrześcijaninem było dość trudne. Uchimaro Kanzo uświadomił sobie na podstawie słów ewangelii, że powinien zostać ochrzczony na podstawie wiary. W 1878 r. został ochrzczony przez jednego z misjonarzy metodystów iw ten sposób zaczął brać czynny udział w życiu parafii.

Gorący duch, zazdrość i tęsknota za Chrystusem, w które wierzył Uchimaro, spowodowały znaczne niezadowolenie ze strony oficjalnych przywódców Kościoła Metodystycznego w Sapporo. Ten stan rzeczy nieco zdenerwował młodego kaznodzieję, co ostatecznie doprowadziło go do założenia niezależnego kościoła chrześcijańskiego w Sapporo, który przekształcił się w potężny ruch misyjny i format bezwyznaniowej służby. Dzięki pracy takiej społeczności Japończycy przyjęli nauki chrześcijańskie i uwierzyli w Jezusa Chrystusa, a także udowodnili innym, że zasady te mają bardzo pozytywny wpływ na różne sfery życia. Jednak pomimo wpływowej niezależnej japońskiej grupy chrześcijańskiej w Sapporo, Uchimaro przeniósł się do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu pracy i doświadczenia misyjnego. To właśnie w Stanach Zjednoczonych w 1884 roku był pod wpływem znajomości z parą kwakrów, Wisterem Morrisem i jego żoną, którzy pomogli im zrealizować się na Uniwersytecie Alvin. Zapoznając się z doktryną kwakrów, Uchimaro imponuje próbą mistycznego postrzegania Boga, a także wyraźnym stanowiskiem pacyfistycznym. Po zdobyciu duchowego doświadczenia kwakrów, Uchimaro zorganizował Szkołę Przyjaciół w Tokio wraz ze swoim duchowym bratem Nitobe Inazo, który pomagał w organizacji spotkań i seminariów.

Po 8 miesiącach ciężkiej pracy w Alvin misjonarz podróżuje do Nowej Anglii, aktywnie zdobywając umiejętności intelektualne i duchowe. To doprowadziło go do ponownego wstąpienia do Amhert College we wrześniu 1885 roku. Prezydent kolegium Julius Holly Seeley zostaje jego duchowym mentorem i zaleca zsynchronizowane studia w Hartford Theological Seminary. Jednak Uchimaro nie był zainteresowany religijną edukacją akademicką per se. Duch głoszenia i szerzenia ewangelii oraz pracy misyjnej z pokrzywdzonymi, dotkniętymi ludźmi płonął w jego duszy. Duch Boży poprowadził go do pracy nad niespokojnymi grupami ludności i do wniesienia wewnętrznego pokoju i szczęścia w głoszeniu Chrystusa. Uchimuro studiował w seminarium tylko przez jeden semestr i był rozczarowany ciasnotą teologicznych programów edukacyjnych. Jednak chrześcijański entuzjazm nie osłabł i nie opuścił Kanzo. W 1888 roku kaznodzieja powrócił do swojej ojczyzny – Japonii.

Ambitny i bezkompromisowy kaznodzieja Kanzo realizuje się w sferze pedagogicznej, pracując jako miejscowy nauczyciel. Jego stanowisko nie zawsze było podzielane przez administrację szkół, w których pracował, co skutkowało jego licznymi zwolnieniami. Administracja Edukacji Tokio nie mogła zaakceptować traktowania przez Kanzo zagranicznych misjonarzy w Japonii. Najsłynniejszym precedensem na stronie biograficznej Kanzo była odmowa sintoizmu, zgodnie ze zwyczajem Shinto, pokłonu przed portretem cesarza Meiji i cesarskiego reskryptu podczas jednej z ceremonii edukacyjnych. Po skandalu i kolejnym zwolnieniu Kanzo zdał sobie sprawę, że w ówczesnych warunkach Japonii niemożliwe stało się pozostanie w sferze pedagogicznej. Od tego czasu kaznodzieja zajął się słowem pisanym iz dużym powodzeniem zanurzył się w literaturze. Liczne eseje, dzieła, poezje, a także refleksje na tematy chrześcijańskie — spuścizna, która uczyniła Kanzo jednym z najpopularniejszych pisarzy i dziennikarzy przełomu XIX i XIX wieku. XX wiek.

Jego kariera dziennikarska i pisarska rozpoczęła się jako starszy felietonista w Yorotsu Chocho. Treść jego publikacji zawierała jasne argumenty i przekonania, bezkompromisowe stanowisko w sprawie wiary chrześcijańskiej. Artykuły ostro krytykowały pragmatyzm, łamanie praw i norm moralnych. Jedna z jego słynnych publikacji skrytykowała miejscowego biznesmena z Tokio, Ichibei Furukawę, po raz pierwszy w japońskiej historii zanieczyszczeń przemysłowych związanych z eksploatacją kopalni Ashio. Nowym testem życiowym Kanzo jako dziennikarza były jego pacyfistyczne poglądy na wojnę rosyjsko-japońską. Analiza wydarzeń militarnych w felietonach Kanzo wywołała ostre kontrowersje z oficjalnymi poglądami redakcyjnymi.

Z powodu tych faktów Kanzo został zwolniony, co pomogło mu zrealizować swoje osobiste intencje w wydawnictwie miesięcznika „Tokyo Zashshi”, a później „Seisho no Kenkyu” (studium biblijne). W centrum Tokio Kanzo prowadzi potężne kampanie ewangelizacyjne, humanitarną misję w slumsach Tokio oraz doradztwo psychologiczne i głoszenie ewangelii. Wielu Japończyków przyjmuje Chrystusa i Ewangelię z niesamowitym pragnieniem. Publiczność licząca od 500 do 1000 osób staje się stałymi słuchaczami wykładów o Chrystusie i Biblii. Czasami kampania głoszenia Kanzo wywoływała sprzeciw wobec tradycyjnych kościołów chrześcijańskich w Tokio w tamtym czasie. Ponadto zwolennicy kazań Kanzo szerzyli pewne awanturnicze idee, że wiara chrześcijańska nie wymaga życia kościelnego ani uczestnictwa w sakramentach lub obrzędach. Aby uzyskać prawdziwą odpowiedź bez zobowiązań, Uchimaro Kanzo nazywa osobistą chrześcijańską koncepcję japońskim słowem „Mukyokai”, które można interpretować jako „ruch pozakościelny”.

W swoim słynnym eseju „Japonia i Japończycy” (1894) Kanzo deklaruje prawdę o bliskości idei wiary chrześcijańskiej dla japońskiej mentalności i kultury. Pomimo szintoistycznego światopoglądu przodków, wiary w Konjiki i Nihong oraz faktu, że pewne zwyczaje były ściśle powiązane z japońską codziennością, Kanzo głosi wyraźną tezę, że Chrystus przyszedł do Japończyków tak, jak przyszedł na świat. Wyraźnie głosi ideę nie „importowanego” chrześcijaństwa z Zachodu, ale ideę „japońskiego chrześcijaństwa”, które nie odrzuca lokalnych tradycji. Dzięki Ewangelii Chrystus zbliżył się do Japończyków, a tym samym związał ich w sobie. Według Kanzo japońskie chrześcijaństwo nie jest kolejną iluzją, ale rzeczywistością, która odzwierciedla wyznawców Chrystusa w lokalnych warunkach. Kaznodzieja widział w tradycji japońskiej odrzucenie tylko tego, co wiąże się z kultem czegokolwiek poza jedynym Stwórcą. Wszystko inne jest wynikiem inkulturacji, która dzięki chrześcijaństwu przyczyni się do rozwoju społeczno-kulturowej rzeczywistości narodowej Japonii.

Jak zostałem chrześcijaninem, esej opublikowany w 1895 roku i przetłumaczony na język angielski, otrzymał wiele doskonałych recenzji i zainspirował nowe pokolenie misjonarzy i kaznodziejów do szerzenia nauki Jezusa Chrystusa i służenia miłości bliźniego. Jego eseje i prace anglojęzyczne zostały ponownie opublikowane i przetłumaczone na wiele języków.

Uchimaro Kanzo zmarł w Tokio 28 marca 1930 r., pozostawiając widoczny ślad w rozwoju japońskiej literatury i filozofii, a także w szerzeniu się Ewangelii na tym obszarze. Na jego nagrobku znajdują się słowa, które stały się głównym credo jego życia: „Jestem za Japonią. Japonia jest dla świata. Świat jest dla Chrystusa. Jego przykład życia żywo ilustruje pozytywny wpływ i rozwój duchowy państw, na których terytorium głoszona jest nauka Chrystusa i pozostawia znaczący ślad w różnych sferach życia osobistego i społecznego.

Dr. Eugeniusz Zalewski

Aby skontaktować się z autorem, możesz skontaktować się z adresem e-mail: odger998@gmail.com lub zapisać się na swoje konto na Instagramie: raspopov_eugene

Поделитесь эмоциями

Супер статья
0
Я доволен
0
Любовь
0
Так себе
0
Глупо
0

Интересно почитать:

Релігія

Історія релігій

Історія релігій є галуззю релігієзнавства, займається вивченням процесів розвитку та змін релігії, соціально-культурного зв’язку. Релігієзнавство ...
Іслам

Аліди. Хто такі аліди?

Аліди — ісламська община, що походить від четвертого мусульманського праведного халіфа Алі (правління 656–661). Вони ...

Написать комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.